listen live button    

Συνέντευξη Outlaws | Henry Paul: «Απορρίπτω την αντίληψη ότι η μουσική μας αντιπροσωπεύει τον ρατσισμό, τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια.»

User Rating: 5 / 5

Star ActiveStar ActiveStar ActiveStar ActiveStar Active
 

outlawsinterview1

 

Αγαπητέ Henry, σ’ ευχαριστούμε πολύ που κάνουμε αυτή την συνέντευξη για τον “Black Velvet Radio”, είναι πραγματικά τιμή για εμάς κι’ είμαστε περήφανοι που μιλάμε μαζί σου.

Henry Paul: Είστε πολύ ευγενικοί που το λέτε αυτό και είναι δική μου η ευχαρίστηση.

 

Ήταν πραγματικά σπουδαία είδηση, όταν μάθαμε ότι οι «Outlaws» έχουν ένα καινούργιο δίσκο, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 28 Φεβρουαρίου, οχτώ χρόνια μετά την τελευταία σας κυκλοφορία, η οποία ονομαζόταν “It’s About Pride”….. Το “Dixie Highway” είναι το 11ο στούντιο άλμπουμ σας από την εποχή του επώνυμου δίσκου σας (στμ: «Outlaws»), πίσω στο 1975, σωστά;

Henry Paul: Έτσι είναι, σωστά.

 


Κατ’ αρχήν, αυτό που θα θέλαμε να σε ρωτήσουμε, είναι ποιο είναι το νόημα του τίτλου και τι πρέπει να περιμένουμε με αυτή την νέα κυκλοφορία σας;

Henry Paul: Λοιπόν, το “Dixie Highway” είναι τρόπον τινά μια αλληγορία της καριέρας μας, είναι απλώς ένα ταξίδι μεγάλης διάρκειας, στο οποίο βρισκόμαστε για παραπάνω από τα τελευταία 50 χρόνια και αν τον ακούσετε, δεν γνωρίζω αν μπορέσατε ν’ ακούσετε τον δίσκο, αλλά οι στίχοι αυτό αναφέρουν κατά μια έννοια, ότι ο δρόμος, ότι ο τρόπος ζωής, ότι το μονοπάτι που διαλέξαμε είναι δύσκολο, αλλά αξίζει τον κόπο, μας «ανταμείβει» και να ξέρετε, έχουμε ενστερνιστεί ως μπάντα μια ειλικρινή δέσμευση σ’ αυτό. Έτσι λοιπόν, απλώς νομίζω, ότι δεν μπορείς να κάνεις αυτό που κάνουμε ως μερική απασχόληση, είναι εργασία πλήρους απασχόλησης και πραγματικά παίρνει μια ολόκληρη ζωή για να κάνεις αυτό που έχεις σταλεί να κάνεις εκεί έξω, πραγματικά χρειάζεται, παίρνει πάρα πολύ χρόνο…..



 

Πέραν της μεταφορικής έννοια, o “Dixie Highway” ήταν ένας πραγματικός αυτοκινητόδρομος τις παλιές ημέρες, σωστά;

Henry Paul: Ναι, είναι ένας πολύ παλιός αυτοκινητόδρομος, από τον βορά προς τον νότο και τανάπαλιν.

 

Κάποια μέρη αυτού του αυτοκινητόδρομου υπάρχουν ακόμα, σωστά; Εννοώ δεν χρησιμοποιείται πλέον, αλλά….

Henry Paul: Λοιπόν, υπάρχει ο αυτοκινητόδρομος “Highway 41”, ο οποίος είναι ο παλιός “Dixie Highway” και σε συγκεκριμένα μέρη διασχίζει την Tampa, όπου εμείς μεγαλώσαμε και κάθε φορά που φεύγαμε από την Tampa, για να βγούμε στον «δρόμο», πάντα φεύγαμε από αυτόν τον δρόμο προς άλλες κατευθύνσεις στην Αμερική. Έτσι ο “Highway 41”, ο οποίος είναι ο “Dixie Highway”, ήταν κατά έναν τρόπο ένας σημαντικός δρόμος για εμάς, ο οποίος μας πήγαινε από εκεί που βρισκόμασταν, εκεί που θέλαμε να είμαστε και ξανά είναι τρόπον τινά μια αλληγορία, ότι θα ταξιδεύαμε σ’ αυτόν τον δρόμο για να φτάσουμε εκεί που πηγαίναμε.

 

Εφ’ όσον μιλάμε για την σημασία των τίτλων και των λέξεων και εννοιολογικών μεταφορών, ποιο είναι το νόημα πίσω από το όνομα της μπάντα σας «Outlaws» (στμ: Παράνομοι), είσαι κάποιος «εκτός νόμου» κατά μία έννοια, τι σημαίνει αυτό για εσένα;

Henry Paul: Ξέρεις η ιδέα μου αναφορικά με το όνομα, ήταν ότι επρόκειτο περί μιας τρόπον τινά «γουέστερν» προσαρμογής, αποφασίσαμε ότι μας άρεσε ως όνομα και περιέγραφε σωστά την «δουλειά» μας, ως ένα συγκεκριμένο σημείο, σκεφτήκαμε: «Διάολε, είναι ένα ωραίο όνομα, όπως οποιοδήποτε άλλο». Δεν σήμαινε απαραιτήτως ότι ζούσαμε εκτός του νόμου, αλλά ότι ζούσαμε εκτός του συνηθισμένου τρόπου ζωής, ο οποίος καθορίζει τον τρόπο ζωής ενός ατόμου.

 

Το νέο σινγκλ «Southern Rock Will Never Die» από τον καινούργιο σας δίσκο κυκλοφόρησε επίσημα την 17η Ιανουαρίου και μου φαίνεται, ότι θ’ αποτελέσει έναν ακόμα Southern Rock «ύμνο», ο οποίος αναφέρεται σε άλλους μουσικούς συντρόφους σας από τον Νότο που έχουν πεθάνει, εάν δεν κάνω λάθος. Θα ήθελες να μας σχολιάσεις, σχετικά με την κληρονομιά της σκηνής του Southern Rock και τους τόσους πολλούς μουσικούς που έχουν πεθάνει είτε από ατυχήματα, είτε από προβλήματα υγείας και ιδιαιτέρως για τον παλιό σου φίλο και μουσικό συνοδοιπόρο Hughie Thomasson, ο οποίος πέθανε το 2007 από καρδιακή προσβολή; Ήταν μόλις 55 ετών…..

Henry Paul: Έχουμε χάσει τόσους πολλούς φίλους από τόσες διαφορετικές αιτίες, από τόσα διαφορετικά ζητήματα εξαιτίας του τρόπου ζωής και το τραγούδι είναι κάπως σχετικό μ’ αυτό.... Ξέρεις, όταν κάνεις μια λίστα με όλους τους ανθρώπους που έχουν πεθάνει, προσπαθώντας να πείσεις τους υπόλοιπους ότι δεν θα πεθάνουν ποτέ, μπροστά σε τόσες πολλές και μεγάλες απώλειες, για το κάθε άτομο ξεχωριστά και για τους ανθρώπους που έχω παίξει μαζί τους, είμαστε δεσμευμένοι στην ιδέα του να κρατήσουμε αυτό το μουσικό είδος ζωντανό.

 

 

Υπάρχει μια συνέχεια απωλειών, από τον Duane Allman και τον Berry Oakley, μέχρι το τραγικό ατύχημα της πτώσης του αεροπλάνου των Lynyrd Skynyrd και βέβαια ο Hughie Thomasson και πολλοί ακόμα άνθρωποι της σκηνής, οι οποίοι πέθαναν από ατυχήματα ή από προβλήματα υγείας πολύ νέοι.

Henry Paul: Καλά, δεν είναι μυστικό, ότι η μουσική βιομηχανία, η μουσική σκηνή, είναι ένας χώρος που συντελεί στην αυτοκαταστροφή, στην κακή μεταχείριση του ίδιου σου του εαυτού. Εννοώ τα ναρκωτικά, το αλκοόλ… Ο David Crosby, ο Eric Clapton κι’ όλες οι ιστορίες για τους «The Rolling Stones» και ο Keith Richards, όλα έχουν ένα είδος, μιας δυσοίωνης χροιάς. Τέλος πάντων, εννοώ υπάρχει η έννοια, του να συνεχίζεις απλώς να προχωράς μπροστά.


Τώρα, ας πάμε πίσω στον χρόνο. Εντάχθηκες στο συγκρότημα το 1972, την ίδια χρονιά με τον τωρινό σου ντράμερ Monte Yoho, όπως επίσης με τον Frank O’ Keefe, ο οποίος πέθανε το 1995. Σε παρακαλώ μίλησε μας για τα πρώτα χρόνια των «Outlaws». Από τις πρώτες κιόλας ημέρες της ενσάρκωσης σας, είχατε ένα σχήμα που συμπεριελάμβανε τρεις κιθαρίστες και οι οπαδοί σας συνήθιζαν ν’ αναφέρονται σ’ εσάς ως: «The Florida Guitar Army» (στμ: Ο Κιθαριστικός Στρατός της Φλόριδα). Γιατί είναι σύνηθες για τις μπάντες του Νότιου Ροκ να χρησιμοποιούν τρεις κιθάρες;

Henry Paul: Δεν γνωρίζω, αυτή είναι μια καλή ερώτηση. Υπήρξε απλώς αποτέλεσμα της περιστασιακής μοίρας, για να το θέσω με αυτό τον τρόπο, έτσι κάπως μας προέκυψε. Ξέρεις, είχαμε τρείς κιθαρίστες κι’ εξελίχθηκε σε αυτό που κατέληξε απλώς κατά τύχην, δεν ήταν κάτι το οποίο είχαμε σχεδιάσει. Οι «The Allman Brothers» είχαν δυο κιθαρίστες, οι «Lynyrd Skynyrd» είχαν τρείς κιθαρίστες, ο Hughie κι’ ο Billy τους άρεσε πολύ να παίζουν μαζί κι’ εγώ ήμουν επίσης καλός στην κιθάρα, αυτός ήταν ο ήχος της μπάντας μας κι’ έτσι κάπως δούλεψε για εμάς και ξέρεις, μας «υπηρέτησε» πολύ καλά, όλοι είχαν να κάνουν τόσα πολλά….. Για εμάς ήταν επίσης σημαντικά τα φωνητικά μέρη, ο Hughie, ο Billy κι’ εγώ τραγουδούσαμε μαζί κι’ αυτό ήταν πράγματι μέρος του ήχου μας επίσης, οι φωνητικές αρμονίες κι’ απλώς από τύχη, καταλήξαμε με την μπάντα που είχαμε κι’ όλα έμοιαζαν να λειτουργούν μια χαρά.

 

 

Ακριβώς, οι φωνητικές αρμονίες της μπάντας σας ήταν λίγο διαφορετικές από άλλα συγκροτήματα της σκηνής, προσδίδοντας μια διαφορετική χροιά την μουσική σας….

Henry Paul: Οι «Outlaws» είχαν την δική τους μουσική προσωπικότητα, δεν έμοιαζαν τόσο πολύ με τους «The Allman Brothers» ή τους «Lynyrd Skynyrd», ή ακόμη με τους «The Marshall Tucker Band» ή τους «The Charlie Daniels Band», εμείς ήμασταν περισσότερο μια φωνητική μπάντα, μια μπάντα εναρμονισμένων φωνητικών κι’ έτσι αυτό μας διαχώριζε κατά κάποιον τρόπο, απλώς αυτή ήταν η ειδοποιός διαφορά που οι «Outlaws» είχαν έναν διαφορετικό ήχο από τις άλλες μπάντες της σκηνής.

 

 

Το συγκρότημα σας κυκλοφόρησε τα τρία πρώτα του άλμπουμ, «Outlaws» (1975), «Lady In Waiting» (1976) και «Harry Sundown» (1977), οι οποίοι αυτοί τρεις δίσκοι καθιέρωσαν την φήμη σας, περιγράφοντας σας ως έναν «ακρογωνιαίο λίθο» της σκηνής, με τραγούδια όπως, τα: «There Goes Another Love Song», «Song In The Breeze», «Stick Around For Rock ‘N’ Roll», «Breaker-Breaker», «Holiday», «Hurry Sundown» και πολλά ακόμη. Πιστεύω ότι μια ειδική αναφορά στο τραγούδι «σήμα κατατεθέν» για εσάς, το «Green Grass & High Tides» απαιτείται σ’ αυτό το σημείο, μπορείς να μας πεις κάποια πράγματα για το τραγούδι αυτό, να σχολιάσεις τους στίχους του;

Henry Paul: Το τραγούδι «Green Grass And High Tides» ήταν κάτι, το οποίο διευθετήσαμε συλλογικά ως μπάντα, όταν παίζαμε σε διάφορα κλαμπ και η κοινή ρουτίνα στα κλαμπ ήταν να παίζεις τέσσερα ή πέντε σετ το βράδυ των 40’ ή 45’ και το «Green Grass And High Tides» μας έπαιρνε αρκετή ώρα για να το παίξουμε και τελικά φτάσαμε στο σημείο μ’ αυτό το τραγούδι, όπου προσπαθούσαμε να το κάνουμε να διαρκέσει περισσότερο, ώστε να χρειάζεται να παίξουμε λιγότερο και τελικά λειτούργησε πολύ καλά αυτό, οπότε την εποχή εκείνη που έφτασε η ώρα να κάνουμε τον πρώτο μας δίσκο, το τραγούδι αυτό ήταν κάποια λεπτά μεγαλύτερο και κατέληξε ένα από τα πιο αγαπημένα του κοινού μας και με τα παιδιά στα κλαμπ, οπότε όταν κάναμε τον πρώτο μας δίσκο, «ξεπετάχτηκε» αμέσως αυτό το τραγούδι στους FM ραδιοφωνικούς σταθμούς κι’ έγινε από τα πιο αγαπημένα του άλμπουμ, έτσι κλείναμε τα σόου μας κάθε βράδυ με αυτό κι’ ο κόσμος αγάπησε αυτό το τραγούδι. Οι στίχοι ήταν κάπως μεγαλοπρεπείς, ένα είδος ιστορίας, αλλά γνωρίζω ότι γράφτηκε σχετικά με τον τύπο από τους «The Rolling Stones» ο οποίος πέθανε (… Brian Jones 28/02/1942-03/07/1969), τον Jimi Hendrix και την Janis Joplin και ανθρώπους σας αυτούς.… Γράφτηκε γι’ αυτούς, τα πρώιμα
«αυγά» της ροκ σκηνής και πως διήγαν την ζωή τους κι’ αν θυμάστε μια από τις πρώτες συλλογές με τις μεγάλες επιτυχίες των «The Rolling Stones», ονομαζόταν «High Tide And Green Grass» κι’ εμείς απλώς πήραμε αυτό τον τίτλο κι’ αντιστρέψαμε τις λέξεις, τιτλοφορώντας το «Green Grass And High Tides» κι’ έτσι λοιπόν από εκεί εμπνευστήκαμε τους στίχους του τραγουδιού.

 



Είναι αληθές ότι Ronnie Van Zant, ο τραγουδιστής των Lynyrd Skynyrd, είπε στον Clive Davis, ιδρυτή και πρόεδρο της «Arista Records», να σας υπογράψει συμβόλαιο, κατά την διάρκεια ενός σόου το 1974, όταν ανοίγατε μια συναυλία των Lynyrd Skynyrd κι’ ότι εσείς ήσασταν ο πρώτος καλλιτέχνης στο ρεπερτόριο της εταιρίας;

Henry Paul: Ο Ronnie ήταν θαυμαστής της μπάντας μας, παίξαμε μαζί έξι ή εφτά φορές και μας σύστησε στον μάνατζερ του εκείνη την περίοδο, μας βοήθησε να υπογράψουμε συμβόλαιο και μετά αρνήθηκε ότι ο Clive Davis είχε έρθει για να δει την μπάντα, ο Ronnie όμως ήξερε ότι ήταν στο ακροατήριο σ’ εκείνη την συναυλία και είπε στον Clive ότι, θα ήταν τρελός αν δεν υπέγραφε συμβόλαιο με το συγκρότημα, έτσι λοιπόν ο Ronnie ήταν ένας μεγάλος υποστηρικτής του γκρουπ μας κι’ ένας πολύ καλός φίλος.


Έφυγες από τους «Outlaws» αρχικά, για πρώτη φορά το 1977, στο αποκορύφωμα της καριέρας της μπάντας σας, γιατί, τι έγινε;

Henry Paul: Νομίζω ότι οι διαπροσωπικές σχέσεις στις μπάντες είναι πολύ άστατες, αυτό είναι πολύ καλά τεκμηριωμένο. Πραγματικά μου άρεσε η κατεύθυνση που είχε πάρει η μπάντα, μου άρεσε η μουσική της προσωπικότητα, αυτό το οποίο είχαμε δημιουργήσει κι’ αληθινά δεν έβλεπα κάποιο λόγο να το αλλάξουμε αυτό ή ν’ αλλάξουμε κατευθύνσεις ή την πορεία μας με την μουσική μας εν γένει, έτσι ο Hughie και ο Billy ήθελαν ν’ ακολουθήσουν ένα διαφορετικό δρόμο με την μπάντα κι’ εγώ διαφώνησα μαζί τους, μου άρεσε ο πρώτος μας δίσκος (στμ: «Outlaws»), μου άρεσε το «Lady In Waiting», μου άρεσε το «Hurry Sundown» κι’ έτσι αυτή η διαφορά μεταξύ αυτών κι’ εμένα, μ’ εξανάγκασε να φύγω από την μπάντα. Ήταν πολύ επώδυνο, ήταν πολύ δύσκολο, αλλά εγώ ήμουν επίσης ένας μαχητής και κατέληξα να σχηματίσω τους «Henry Paul Band», άφησα τα πράγματα λοιπόν να κυλήσουν και ν’ ασχοληθώ πλέον με αυτό. (στμ: τους «Henry Paul Band»)

 

 

Σχημάτισες την προσωπική σου μπάντα ένα χρόνο αργότερα, ένα δεν κάνω λάθος και κυκλοφορήσατε τέσσερα στούντιο άλμπουμ με τους «Henry Paul Band» συνολικά.

Henry Paul: Αυτό υπήρξε μια «μαθησιακή» εμπειρία για εμένα, το να είμαι ένα είδος ηγέτη, ο αποκλειστικός ηγέτης της μπάντας. Η πρωτύτερη θητεία μου στους «Outlaws», εγώ ήμουν ο αρχηγός της μπάντας σ’ εκείνη την πρώιμη σύνθεση και μετά με τους «Henry Paul Band» ήμουν τρόπο τινά ο μοναδικός ηγέτης, διότι τ’ όνομα της μπάντας και τα πάντα έδειχναν προς εμένα κι’ έτσι ήταν πραγματικά μια πολύ καλή εμπειρία για εμένα, η οποία με διαμόρφωσε.

 

Στο πρώτο σας άλμπουμ «Grey Ghost» (1979) συνέθεσες δυο τραγούδια στην μνήμη του Ronnie Van Zant. Πιστεύεις ότι αυτός είναι η πιο εμβληματική «φιγούρα» της σκηνής;

Henry Paul: Ήταν σημαντικός κι’ όταν πεθαίνεις νέος, τότε αυτό κατά κάποιον τρόπο σ’ εγκαθιστά στο Πάνθεον, στην αθανασία, γνωρίζω ότι ήταν σημαντικός για εμάς, διότι ήταν συντελεστικός παράγοντας και μας βοήθησε να μας ανακαλύψουν (στμ: «Outlaws») κι’ ήταν πολύ μεγάλης αξίας, το τι αντιπροσώπευε για εμάς κι’ οι «The Allman Brothers Band» ήταν απίστευτα δημοφιλείς, παντοδύναμοι, πολύ πέραν του δικού μας επιπέδου, από την δική τους οπτική γωνία, λόγω του προφίλ της καριέρας τους, ήταν θεόρατη κι’ έτσι η μπάντα των «Lynyrd Skynyrd», ήταν πολύ περισσότερο κατά κάποιον τρόπο στο δικό μας επίπεδο και καταλήξαμε να έχουμε μια πραγματική φιλική σχέση με αυτούς, έτσι απλά κάπως εξελίχθησαν τα πράγματα.

 

Επέστρεψες στους «Outlaws» το 1983, για έναν μόλις δίσκο, το «Soldier Of Fortune» που κυκλοφόρησε το 1986 και παρέμεινες στην μπάντα μέχρι το 1989.

Henry Paul: Αυτό είναι σωστό, αλλά τότε και πάλι για τον Hughie, το θέμα ήταν περισσότερο σχετικά με οικονομικές αποφάσεις, και νομίζω ο Hughie ήθελε να συνεχίσει με την μπάντα μόνος του, ν’ αναλάβει τα πάντα μόνος του κι’ εγώ ήμουν εντάξει μ’ αυτό, εάν αυτό ήταν αυτό το οποίο ήθελε να κάνει, επαναλαμβάνω ήμουν εντάξει μ’ αυτό, αλλά και πάλι δεν έχασα καθόλου χρόνο και ξεκίνησα μια νέα καριέρα πηγαίνοντας στο Νασβίλ, δημιουργώντας τους «Blackhawk» το 1991.

 

 

Κυκλοφόρησες με τους «Blackhawk» οχτώ στούντιο άλμπουμ, μια κάντρι μπάντα, της οποίας παραμένεις ακόμα μέλος.

Henry Paul: Η μπάντα γεννήθηκε τρόπον τινά από τις κάντρι, τις κάντρι ροκ «ρίζες» μου. Οι «Blackhawk» γεννήθηκαν βασικά μέσω μιας συμφωνίας για να γράψω τραγούδια, καθώς απλώς στάθηκα τυχερός, ώστε να υπογράψω ένα καινούργιο δισκογραφικό συμβόλαιο και δεν γνωρίζαμε ότι θα είχαμε μια σειρά επιτυχιών, θα πουλούσαμε εκατομμύρια δίσκους, ήταν καταπληκτικό, ήταν τρελλό. Νομίζω όταν υπέγραψα με την « Arista» για δεύτερη φορά με τους «Blackhawk», ήμουν 43 ετών, είχα αφήσει πίσω μου κατά πολύ την φυσιολογική εποχή που υπογράφεις συμβόλαιο, ξέρεις ως νεαρό καινούργιο ταλέντο, ήμουν ένας μεσήλικας, αλλά ήμουν νεανικός εμφανισιακά, νεαρός στο πνεύμα και ο Dale, ο Dave κι’ εγώ γράφαμε πολύ καλά τραγούδια, ακουγόμασταν ωραία τραγουδώντας μαζί, υπογράψαμε στην δισκογραφική και ο πρώτος μας δίσκος (στμ: «Blackhawk», 1994) έγινε διπλός πλατινένιος με το που κυκλοφόρησε, ήταν τρελλό. Εννοώ το να έχεις τρεις διαφορετικές καριέρες, αυτό από μόνο του, αναδεικνύει ένα πολύ μοναδικό σύνολο περιστάσεων.



Πριν επιστρέψουμε στους «Outlaws» και την τελευταία ενσάρκωση της μπάντας, θα ήθελα να σε ρωτήσω κάποια πράγματα, σχετικά με την Southern Rock σκηνή. Πρώτα απ’ όλα καταλαβαίνω, αισθάνομαι, ότι υπάρχει ένας στενός δεσμός ανάμεσα στις μπάντες της σκηνής και πολλοί καλλιτέχνες γράφουν τραγούδια, αφιερωμένα στην σκηνή του Southern Rock, αναφέροντας άλλες μπάντες. Εννοώ εσείς γράψατε το «Southern Rock Will Never Die», ο Charlie Daniel έραψε το «The South’s Gonna Do It Again», γιατί συμβαίνει αυτό; Δυστυχώς αυτή είναι μια συμπεριφορά, που δεν είναι πολύ συνηθισμένη στην rock σκηνή..…

Henry Paul: Η Southern Rock κοινότητα διακατέχεται από ένα μεγάλο συναίσθημα συντροφικότητας ανάμεσα στις μπάντες, οι οποίες αντιπροσώπευαν το Southern Rock στο πρώτο μισό των ‘70s. Οι «Outlaws» υπήρξαν λίγο αργότερα από τους «The Charlie Daniels Band» προφανώς και τους «The Marshall Tucker Band» και τους «Lynyrd Skynyrd» κι’ αυτό ήταν κάτι το οποίο ξεκίνησαν οι «The Allman Brothers Band» κι’ εγώ ήμουν ιδιαιτέρως περήφανος, για το γεγονός, ότι ήμουν μέρος αυτού του οποίου αντιπροσώπευε, εννοώ ότι όλοι μας απλώς περνάγαμε πολύ όμορφα παρέα στον «δρόμο», εκπροσωπώντας το μέρος των Η.Π.Α., από το οποίο καταγόμασταν και δεν χρειαζόταν να πάμε στην Νέα Υόρκη ή στο Λος Άντζελες, μπορούσαμε να μείνουμε στην Φλόριδα ή στο Τεννεσί ή στην Τζόρτζια ή στην Νότια Καρολίνα και μπορούσαμε να εκπροσωπούμε τον Νότο ή να εκπροσωπούμε ακόμα καλύτερα την Πολιτεία της Φλόριδα ή συγκεκριμένα την Τάμπα κι’ αυτό μας έδινε ένα βέβαια αίσθημα περηφάνιας κι’ επίσης μια αίσθηση ότι ανήκαμε σε κάτι μεγαλύτερο με συγκροτήματα, όπως οι «Charlie Daniels», «Marshall Tucker» και «Lynyrd Skynyrd», αυτές τις τρείς μπάντες.

 

 

Αυτό με οδηγεί στην επόμενη ερώτηση, την οποία θα ήθελα να σου κάνω, χωρίς να θέλω να σε φέρω σε δύσκολη θέση κι’ αν τυχόν δεν θέλεις ν’ απαντήσεις θα το καταλάβω απόλυτα, αλλά θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι, το οποίο με προβληματίζει πολύ. Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι, χωρίς να κάτσουν ν’ ακούσουν την Southern Rock μουσική ή ακόμη καλύτερα να διαβάσουν τους στίχους, θεωρούν τις μπάντες της σκηνής γενικά ως ρατσιστές «ρέντνεκ», πιθανότατα εξαιτίας των φυλετικών προβλημάτων σ’ αυτή την περιοχή πριν πολλά χρόνια ή εξαιτίας της Ομοσπονδιακής σημαίας του Νότου, την οποία βλέπουν σε εξώφυλλα δίσκων ή σε συναυλίες. Πως απαντάς σ’ αυτούς τους ανθρώπους;

Henry Paul: Λοιπόν, απορρίπτω την αντίληψη ότι η μουσική μας αντιπροσωπεύει τον ρατσισμό, τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια, η μουσική μας απλώς εκπροσωπεί την δική μας σύντομη μικρή ιστορία…. Η σημαία του Νότου (στμ: confederate flag) έπεσε σε δυσμένεια, έχασε την «θεία χάρη» της, από την άποψη του τι αντιπροσώπευε. Πρέπει να θυμάστε κάτι και είναι πολύ πολύπλοκο, πρόκειται περί μιας πολλών επιπέδων κοινωνικής εξίσωσης, αλλά ο εμφύλιος πόλεμος, όπως αποδείχθηκε, έγινε αληθινά για ένα πράγμα, ήταν σχετικά με την δουλεία κι’ όταν ο Νότος έχασε τον πόλεμο, υπήρξαν πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι προσπάθησαν να μετατρέψουν το πόλεμο σχετικά με κάτι διαφορετικό και η σημαία της «ομοσπονδίας» για εμάς, ως νεαρούς ανθρώπους δεν συμβόλιζε ποτέ τον ρατσισμό, συμβόλιζε μόνο μια γεωγραφική σύνδεση και όταν έγινε ξεκάθαρο, ότι ο πόλεμος δεν ήταν σχετικά με τα δικαιώματα των Πολιτειών, αλλά ήταν για την δουλεία κι’ ότι ο κόσμος προσβαλλόταν από την σημαία αυτή, όλοι μας, συμπεριλαμβανομένων των «Lynyrd Skynyrd» σταμάτησαν να την χρησιμοποιούν και αποστασιοποιήθηκαν από αυτήν, γιατί η δική μας δουλειά δεν είναι να κάνουμε κακό στον κόσμο, είμαστε εδώ για να κάνουμε μουσική και να κάνουμε τον κόσμο να χαμογελάει κι’ έτσι πουθενά στους στίχους μας δεν υπαινισσόμαστε το γεγονός, ότι υπάρχει κάποιο φυλετικό ζήτημα. Εμείς γράφουμε απλώς σχετικά με του φίλους μας, το που ήμασταν, το τι έχουμε κάνει, τι σημαίνει αυτό για εμάς κι’ ότι ήμασταν ακόμα ικανοί να συνεχίσουμε να το κάνουμε αυτό, έτσι κάπως λοιπόν έχουν τα πράγματα, αυτό πιστεύουμε σχετικά με αυτό το θέμα και πραγματικά δεν αντιπροσωπεύεται τίποτα ρατσιστικό από την μεριά μας και φαντάζομαι μπορείς να καταλάβεις γιατί ο κόσμος θα μπορούσε να θεωρήσει ότι επειδή η μπάντα είναι από τον Νότο και σε κάποιες περιπτώσεις, κάποιοι «σήκωσαν» την εν λόγω σημαία, προδίκασαν ότι αυτοί θα μπορούσαν να είναι ρατσιστές και το καταλαβαίνω απόλυτα αυτό, αλλά επαναλαμβάνω τίποτα δεν θα μπορούσε ν’ απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Μιλάω για τον εαυτό μου κι’ όλους τους άλλους στο συγκρότημα μας, αλλά επίσης μιλάω και για τις άλλες μπάντες, τους γνωρίζω όλους αυτούς τους ανθρώπους, δεν είναι ρατσιστές, τουλάχιστον ελπίζω ότι δεν είναι, εννοώ ότι αγαπάμε τους πάντες εξίσου, θέλουμε οι πάντες να έχουν την δυνατότητα να διάγουν την ζωή τους, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο κι’ έτσι δεν υπάρχει κανένα κομμάτι από την δική μας πλευρά, που θα ενορχήστρωνε μια προσπάθεια να καταπιέσει άλλους ανθρώπους.

 

Το «Volunteer Jam» είναι ένα ετήσιο μουσικό φεστιβάλ, το οποίο πραγματοποιήθηκε αρχικά από το συγκρότημα των «The Charlie Daniels band», εσείς έχετε επίσης συμμετάσχει σ’ αυτό. Γιατί είναι αυτό το φεστιβάλ τόσο σημαντικό για την σκηνή, ώστε όλες οι μπάντες έχουν έναν διακαή πόθο να παίξουν σ’ αυτό;

Henry Paul: Λοιπόν, ήταν μια ευκαιρία για εμάς, από πολύ νωρίς στην καριέρα μας, να βρεθούμε παρέα και να παίξουμε σ’ ένα σόου μαζί και ο Charlie ήταν μεγαλύτερος από τους περισσότερους από εμάς και αντιπροσώπευε κατά κάποιον τρόπο μια «πατρική» φιγούρα στην σκηνή κι’ έτσι όταν ο Charlie Daniels κάλεσε τους πάντες να έρθουν και να παίξουν μαζί του, αρπάξαμε όλοι μας την ευκαιρία να το κάνουμε, γιατί αγαπούσαμε και σεβόμασταν τον Charlie και υπήρχε αγάπη μεταξύ μας και θέλαμε να παίξουμε μαζί, ήταν μια καταξίωση για εμάς, το να είμαστε μέρος σε κάτι ξανά, κάτι μεγαλύτερου, κάτι υπήρχε μια μεγάλη σχέση στοργής μεταξύ μας, έτσι ήταν μια ευκαιρία να πάμε να κάνουμε κάτι με τους φίλους μας.

 

 

Ας επιστρέψουμε τώρα στους «Outlaws». Μετά από κάποιες σποραδικές επανεμφανίσεις πάνω στην σκηνή και το θάνατο του Hughie το 2007, «Outlaws» επανήλθαν στην «ζωή» έναν χρόνο αργότερα, εξαιτίας των δικών σου προσπαθειών και του Monte Yoho, με μια νέα σύνθεση, παίζοντας ζωντανά για αρκετά χρόνια, πριν κυκλοφορήσετε ένα νέο στούντιο άλμπουμ. Πώς ήταν, πως αισθάνθηκες να επιστρέφεις στον «δρόμο» με αυτούς τους τύπους, συνεχίζοντας τον θρύλο των «Outlaws»;

Henry Paul: Πρώτα απ’ όλα ήξερα ότι εάν σχημάτιζα ξανά το γκρουπ, ονοματίζοντας το «Outlaws», αυτό θα περιείχε ένα ρίσκο στο να το αποδεχθούν οι οπαδοί μας. Γνώριζα για το ρίσκο που υπήρχε, γιατί γνώριζα τι ενσωμάτωνε η μουσική προσωπικότητα των «Outlaws» κι’ εγώ βοήθησα να δημιουργηθεί αυτή η προσωπικότητα με την συνεισφορά μου στην μπάντα από πολύ νωρίς, αλλά ήξερα ότι εάν έβαζα τα σωστά άτομα στην μπάντα, όλα θα ήταν εντάξει, οι περισσότεροι στο συγκρότημα το 2005 ήταν άτομα τα οποία είχα φέρει εγώ στο γκρουπ, ο Randy Threet, ο Chris Anderson, ο Dave Robbins. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν άτομα που εγώ ήξερα κι’ είχα προσκαλέσει στην μπάντα. Η πρόσκληση μου στον Chris να ενταχθεί στους «Outlaws» χρονολογείται πίσω στο 1986, έτσι όταν πρότεινα πως σχεδίαζα να φτιάξω και πάλι την μπάντα με τους Chris Anderson και Randy Threet και πως επρόκειτο να προσκαλέσω τον Billy Crane, έναν κιθαρίστα που ξεχώριζε στους «Henry Paul Band» και ότι επρόκειτο να παίξω με τον Monte (Yoho), ήξερα ότι η μπάντα θα ήταν καλή, ήξερα ότι η μπάντα θα ήταν σπουδαία και ήξερα ότι η μπάντα θα ήταν πιστή στην κατεύθυνση που θα της έδινα και στην επιμονή μου, ότι η μπάντα θα ήταν πιστή στην μουσική προσωπικότητα των «Outlaws» κι’ έτσι όποιο τυχόν ρίσκο περιεχόταν κι’ υπήρχε ένα σημαντικό ποσοστό ρίσκου, ήμουν πρόθυμος να το πάρω, γιατί ήξερα ότι η μπάντα θα έδινε πολύ καλές παραστάσεις, θα διαχειριζόμασταν όλα αυτά τα τραγούδια με σεβασμό κι’ επίσης είχαμε άτομα στο συγκρότημα τα οποία μπορούσαν να συνθέσουν και να ηχογραφήσουν νέα μουσική για να προωθήσουμε το «όνομα» μας στο μέλλον, έτσι αυτός ήταν ο στόχος μου από την αρχή, δεν ήταν να παίξουμε απλώς όλα αυτά τα τραγούδια, τα οποία ο Hughie, ο Billy κι’ εγώ είχαμε γράψει και να τα παίξουμε πιστά στην αρχική μουσική προσωπικότητα της μπάντας, αλλά θα γράφαμε και θα ηχογραφούσαμε καινούργια μουσική για να σπρώξουμε την μπάντα στο μέλλον, να δημιουργήσουμε την δική μας κληρονομιά, που θα συνυπάρχει μ’ αυτήν του αυθεντικού συγκροτήματος.

 

 

Μας ανέφερες μόλις τώρα τα σχετικά προβλήματα που θα προέκυπταν, το ρίσκο του εάν όλοι οι άλλοι θα αποδέχονταν το όνομα σας, σ’ αυτό το νέο σχήμα. Θα ήθελα να σε ρωτήσω σχετικά με την μήνυση που σου έγινε το 2010 από την χήρα του Hughie, για παραβιάσεις του εμπορικού σήματος του συγκροτήματος, πως το σχολιάζεις αυτό;

Henry Paul: Λοιπόν, δεν θα ήθελα γενικότερα να μιλήσω για αυτό, αλλά ας μου επιτρέψεις να πω αυτό σχετικά με όλα αυτά….. Οι προθέσεις μου από την αρχή ήταν να σεβαστώ τα’ όνομα της μπάντα και τους φίλους μουσικούς συναδέλφους μου, με τους οποίους ξεκινήσαμε την μπάντα παρέα. Όταν προέκυψε αυτή η μήνυση, υπερασπίστηκα τον εαυτό μου τίμια και τους συνεργάτες μου, γιατί ήμουν στην μπάντα από την αρχή και κάνω αυτό ακριβώς από το οποίο αποτελείται η μουσική προσωπικότητα των «Outlaws» και ήξερα ότι θα ήμουν πιστός σ’ αυτή και κάθε αντίληψη ότι θα έπρεπε να λογοδοτώ σε κάποιον άλλον, σχετικά με το πώς θα έπρεπε να συμπεριφέρεται η μπάντα στην αγορά, ως μια επαγγελματική οντότητα δεν ήταν διαπραγματεύσιμη. Όταν η χήρα του Hughie θέλησε να έρθει αντιμέτωπη μ’ εμένα, για τον έλεγχο της μπάντας, έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω.

 

 

Το 2012 κυκλοφορήσατε τον δίσκο «It’s About Pride», ο οποίος αποθεώθηκε και υπήρξε μια μεγαλοπρεπής επιστροφή! Ποια είναι αυτή η «Περηφάνια» στην οποία αναφέρεσαι και τι σημαίνει για εσένα;

Henry Paul: Αυτό αναφέρεται σ’ αυτό που είπα πιο πάνω, σχετικά με την «περηφάνια» των δικών μας επιτευγμάτων και των προσπαθειών μας, «περηφάνια» του να είμαστε μέρος κάτι μεγαλύτερου των εαυτών μας, να είμαστε αξιοσέβαστα μέλη της «Southern Rock Κοινότητας» και να έχουμε επιτύχει το όνειρο μας, να υπογράψουμε δισκογραφικό συμβόλαιο, γινόμενοι δημοφιλείς καλλιτέχνες, με τραγούδια τα οποία αντικατοπτρίζουν τις ζωές μας και μας διαχωρίζουν από άλλους μουσικούς, όσον αφορά την πραγματοποίηση τους και αυτό ήταν μήνυμα σ’ αυτό το τραγούδι.

 


Αυτή η νέα ενσάρκωση των «Outlaws» ήταν μια νέα αρχή για την μπάντα ή ένα νέο κεφάλαιο σ’ ένα μακροχρόνιο βιβλίο μουσικής ιστορίας;

Henry Paul: Είναι πραγματικά περισσότερο κάτι σαν ένα νέο κεφάλαιο. Εννοώ ότι μέρος του στόχου μου, όταν επέστρεψα στους «Outlaws» κι’ ανέλαβα τον αρχηγικό ρόλο στην μπάντα, ήταν όπως ανέφερα νωρίτερα, να γράψω και να ηχογραφήσω καινούργια μουσική, ώστε έτσι να έχουμε όλα τα τραγούδια από τους δίσκους στους οποίους συμμετείχα από την αρχή του δεύτερου μισού των ‘70s και μετά θα γράφαμε και θα ηχογραφούσαμε τα νέα μας τραγούδια, τα οποία θ’ αντικατόπτριζαν τους ανθρώπους που βρίσκονταν στην μπάντα μαζί μου «σήμερα» κι’ αναφέρομαι στους Billie Crane, Dave Oliver, Steve Grisham, όλους αυτούς τους ανθρώπους με τους οποίους βγαίνω εκεί έξω κάθε βράδυ και παίζουν με την ψυχή τους, πάνω στην σκηνή κάθε βράδυ!! Αυτοί οι δίσκοι αντανακλούν το δικό τους μέρος στην μουσική κληρονομιά των «Outlaws» κι’ έτσι αισθάνθηκα, ότι οφείλαμε να χειριστούμε αυτή την κληρονομιά, αυτή την μουσική κληρονομιά και την προσωπικότητα του συγκροτήματος, με πολύ σεβασμό και μεγάλη προσοχή να δίνεται στο στυλ, ώστε να μην διαταράσσαμε ή με κάποιον τρόπο ν’ αλλάζαμε ή να προσπαθήσουμε ν’ αλλάξουμε το μουσικό ύφος της μπάντας των «Outlaws», ήθελα πάντα να παίζουμε έντονα βάσει της μουσικής προσωπικότητας της μπάντας κι’ αυτοί οι δίσκοι, «It’s About Pride» και «Dixie Highway» γράφτηκαν επακριβώς στην μουσική προσωπικότητα της μπάντας. Αυτός ήταν ο λόγος πίσω απ’ όλα αυτά.

 

 

Τι σε κρατάει στον «δρόμο» όλα αυτά τα χρόνια, ποιο είναι το κίνητρο σου;

Henry Paul: Αυτή είναι η εργασία μου κι’ εννοώ ότι δουλεύουμε για χρήματα, να βγάλουμε λεφτά για να ζήσουμε και να πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας κι’ επίσης εργαζόμαστε προσπαθώντας να βελτιώσουμε την υπόληψη μας ως σημαντικά μέλη μιας μπάντας, η οποία έχει μια τόσο πλούσια ιστορία, όπως οι «Outlaws». Αυτοί είναι οι δυο παράγοντες που με παρακινούν, να φροντίζω με προσοχή αυτή την «επωνυμία», να σιγουρεύω ότι την διαχειριζόμαστε με σεβασμό κι’ επίσης να σιγουρεύω ότι οι άνθρωποι που έρχονται εκεί έξω και εργάζονται μαζί μου, έχουν την δυνατότητα να ευχαριστούν τους θαυμαστές μας, να επιφέρουν αντιδράσεις ενθουσιασμού από την δική τους συνεισφορά κι’ επίσης να βγάζουν τα προς το ζην, ας το αποδεχτούμε, εννοώ αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίον βγάζουμε τα προς το ζην, έτσι κερδίζουμε χρήματα για να πληρώνουμε τους λογαριασμούς μας.

 


Αντιλαμβανόμαστε αυτό που αναφέρεις, αλλά παράλληλα εάν δεν αγαπάς πολύ έντονα αυτό που κάνεις, δεν θα είσαι ικανός ν’ αντέξεις στον «δρόμο», γιατί είναι πολύ δύσκολο, έχεις ν’ αντιμετωπίσεις πολλές αντιξοότητες. Εννοώ το να ζεις στον «δρόμο», σε διαφορετικά ξενοδοχεία, πάνω στην σκηνή κάθε βράδυ, είναι πολύ κουραστικό.

Henry Paul: Άκου, δεν υπάρχουν πολλά χρήματα σ’ όλο αυτό και δεν είναι ότι γινόμαστε πλούσιοι, νούμερο ένα. Νούμερο δυο, όλοι το κάνουν για την δική τους ικανοποίηση κι’ εμείς επιδιώκουμε το ίδιο πράγμα, αυτό το οποίο μπορεί να επιδιώκεις κι’ εσύ ως συντάκτης, σεβασμό από τους συναδέλφους σου κι’ οι «Outlaws» βγαίνουν εκεί έξω κάθε βράδυ και παίζουν πολύ δυνατά και ξεχωρίζουν τους εαυτούς τους ως μπάντα, κάθε φορά που ανεβαίνουν στην σκηνή κι’ έτσι όλη η προσοχή κι’ όλη η εστίαση που έρχεται με την αυθεντική μπάντα κι’ οι ερωτήσεις που προκύπτουν, «είναι το ίδιο καλοί;» ή «δικαιούνται;» (στμ: χρήσης του ονόματος), «αξίζουν τον κόπο;», όλες αυτές οι ερωτήσεις απαντιόνται κάθε νύχτα πάνω στην σκηνή, με την αφοσίωση που συνεπάγεται με τις εμφανίσεις μας και την αυτονόητη σκληρή δουλειά που κάνουμε για να γράψουμε και να ηχογραφήσουμε καινούργια μουσική. Αυτοί είναι όλοι οι λόγοι, του γιατί κάνουμε αυτό που κάνουμε. Μετά βεβαιότητα δεν θα επέστρεφα για να δημιουργήσω μια νέα εκδοχή, μιας μπάντας που θα ονομαζόταν «Outlaws», απλώς για να βγω εκεί έξω και να κωλοβαράω και να τα κάνω όλα χάλια. Βγήκα εκεί έξω για να βελτιώσω την μουσική ταυτότητα της μπάντας αλλά και το δικό μου μέρος σ’ αυτό.



Πόσο καιρό ακόμα πιστεύεις ότι θα είσαι εκεί έξω; Δίνεις ένα κομμάτι από την καρδιά σου, από την ψυχή σου, κάθε φορά που ανεβαίνεις στην σκηνή ή συνθέτεις ένα τραγούδι….

Henry Paul: Νομίζω ότι έχω ακόμα άλλα πέντε χρόνια, εννοώ μπορώ να το κάνω ως ότου γίνω 75 ετών, αλλά πάλι ξέρεις αυτός είναι απλώς ο στόχος μου.

 

 

Τέλος τι έχεις να πεις στους Έλληνες φίλους του Southern Rock; Είμαι σε θέση να σε διαβεβαιώσω ότι υπάρχει μια δυνατή και μεγάλη ομάδα θαυμαστών εδώ κι’ ότι οι «Outlaws» είναι μια από τις πιο αγαπημένες μπάντες της σκηνής στην Ελλάδα.

Henry Paul: Θα μας άρεσε πολύ να έρθουμε στην Ελλάδα, να παίξουμε για εσάς και μας τιμά το γεγονός, ότι αγαπάτε την μπάντα μας.

 

outlawsinterview2

 

 

 

Επιμέλεια συνέντευξης: Chris Mouskos, Σταμάτης Μπούρδος
Απομαγνητοφώνηση: Σταμάτης Μπούρδος
Μετάφραση: Σταμάτης Μπούρδος

 

 

Black Velvet Radio

Pin It

interviewsbannerok1

agendabannerok1

newartistsbannerok1

newsbannerok1 

 

FACEBOOK LOGO TWITTER LOGO INSTAGRAM LOGO 2 YOUTUBE LOGO
 livechat112211  mixcloud111


ENED LIVE24 LOGO 300x150

Internet radio

liveradio logo high resolution

online radio box3

liveonlineradiologo

radiogarden1